رسم زشت و نهایتاً پلیدی در ایران است با عواقب بسیار مخرب نتنها برای خود شخص، بل، برای همه. اواخر دوران پهلوی در حال بر افتادن میبوده، ولی شوربختانه  در ۳۵ سال  گذشته احیاء گشته، رواج یافته و فراگیر  هم شده است.

وجود این رسم که تحقیر خود خواسته است، تضادی آشکار دارد با آنچه این روزها کرامت انسانی  به آن اطلاق میکنند.

صحبت از دست­بوسی است. از ماشاءالله روشنفکران با هزار اهن و تلپ و نظامیان با کلی یال و کوپال گرفته تا  دیگر اقشار گرفتار این رسم زشت و مخرب بوده و هستند. بایسته است  با این زشت خویی مبارزه کرد.

 

دور نیست؛ رهایی اصلاً دور نیست.

"تنها حقیقت است که رهایی میبخشد"

 

تبریک